ducky

12-4-2007 Hoi , Wat gaat de tijd toch snel, nou ben ik alweer twee jaar en één dag. Graag wil ik via jou al m’n broertjes en zusjes nog even van harte feliciteren. Ik ben wat later, maar dat komt omdat ik graag een fotootje wilde meesturen en bijgaande foto’s zijn wel op m’n verjaardag gemaakt, maar we konden ze gisteravond even niet op de computer zetten en dus ook niet versturen. Met mij gaat alles prima. Ik ben ook voor m’n tweede verjaardag weer verwend. Ik heb lekker drie vleesmaaltijden gehad (krijg ik ook wel eens als er geen feest is, maar dat maakte het gisteren niet minder lekker).Ook heb ik weer een nieuw vriendje gekregen, Rakker heet ‘ie. En een nieuw kussentje, want ik vind het heerlijk om met m’n hoofd op een kussen te slapen; dat klinkt dan wel lui, maar een Toller heeft zo’n druk leven, dan moet je ook optimaal kunnen uitrusten, vind ik, en natuurlijk heb ik ze hier van die noodzaak kunnen overtuigen. M’n kussentje heet Mickey – waarom, dat wordt wel duidelijk als je de foto’s bekijkt.Gelukkig zaten m’n cadeautjes ingepakt en mocht ik zelf het papier eraf scheuren; dat vind ik zo geweldig, dat is dan eigenlijk een ‘derde’ cadeautje. Nou, als er nog eens gewandeld en gezwommen gaat worden, dan hoor ik het wel. Voorlopig zeg ik nu daarom “Tot Ziens” en geef m’n vader maar een lekkere knuffel van me.
1-01-2007 Hoi Wij willen graag via deze weg jullie en alle eigenaren van Ducky’s (half) broertjes en (half) zusjes een gezond en gezellig 2007 wensen. Ducky wenst al haar familieleden een hondsgoed 2007 en zij hoopt volgend jaar weer een hoop van hen te zien tijdens wandelingen, reünies of andere Tollerbijeenkomsten. Bijgaand een foto van Ducky bij haar kerstmaal (brokjes met worteltjes en gekookte zalm) en nog een foto met haar kerstcadeautje, dat nog steeds intact is ondanks dat hij is geboren als tochtstrip en niet als hondenspeeltje; Duck is met dit soort speeltjes namelijk heel zacht in de bek, maar tennisballen zijn duidelijk gemaakt om er net zolang op te kauwen tot ze in de Merwede tot zinken kunnen worden gebracht… Groetjes en tot ziens! Henny, Cock & Silvia Papendrecht


11-4-2006 Hallo allemaal, Ik wilde nog eens even wat van me laten horen. Allereerst wil ik hierbij publiekelijk Ans heel erg bedanken voor de ontzettend leuke reünie die ik heb gehad op zondag, 2 april en ik vond het heel gezellig dat iedereen er was; lekker rondhollen met het hele gezin is gewoon geweldig. Ik heb genoten in de bagger en in het Gooimeer, en ik hoorde iemand zeggen, laten we het volgend jaar weer doen, nou, ik sta vooraan! Maar, inmiddels ben ik vandaag ook jarig geweest, natuurlijk. Wat is dat jaar gevlogen! Ik hoorde ze hier gisteren zeggen: “ja, vorig jaar om 5 minuten voor 6 belde Ans, dat ze er waren en dat er voor ons ook ééntje bij was”. Dat zal best wel een feest zijn geweest toen, want ik heb ze horen zeggen dat ze ontzettend blij met me zijn. Nou, dat zal dan wel, want ondanks dat ik afgelopen zondag nog tot de orde ben geroepen omdat ik achter een wilde kip aan liep te rennen (ze heeft het overleefd, maar hoe het op dit moment met haar hart gesteld is weet ik niet),heb ik nu toch maar mooi een dooie kip voor m’n verjaardag gekregen, zij het dan van latex. Ook heb ik twee lachzakken gekregen, omdat ik altijd de lachzak uit de tas met hondentrainingsspullen pik. Nu heb ik er zelf twee!! Op bijgaande foto’s kunnen jullie zien hoe blij ik ben met mijn cadeautjes en vooral hoe braaf ik ben met m’n alternatieve feestmuts op. Wat niet op de foto’s staat zijn de ballonnen die aan mijn tafel hingen. Gek was ik, toen ik binnen kwam. Ik haal altijd de gekste capriolen uit met die dingen en plotseling zijn ze dan kapot. Jammer, maar dan spelen we gewoon met de volgende, en de volgende, tot ze allemaal kapot zijn, en dan stort ik zo’n beetje in van de inspanning. Heerlijk slapen kan je dan, maar dat is ook zo weer over hoor, en dan wil ik wel weer. Ik wil graag van de gelegenheid gebruik maken om mijn broertjes en zusjes nog even van harte te feliciteren en ik hoop dat zij ook een leuke verjaardag hebben gehad. Tijdens het Tollerweekend ben ik ook van de partij en ik breng twee baasjes mee. Ik hoop daar weer veel (half) broertjes en zusjes te zien. Tot gauw! Ducky uit Papendrecht

Papendrecht, 2 januari 2006 Hallo allemaal, Sinds mijn vakantie op Texel heb ik niets meer van me laten horen, dus dacht ik, laat ik jullie eens vertellen hoe het met me gaat. Nou, met mij gaat het prima. Ik heb van horen zeggen dat ik heel goed luister voor m’n leeftijd en dat ik daarom al op zoveel plaatsen mag loslopen. Ook zijn ze danig onder de indruk van mijn slimheid en vinden ze me ontzettend lief, dus ik kan inmiddels wel een paar potjes breken. Je weet maar nooit wanneer dat eens kan uitkomen…Sinds onze vakantie zijn er geen extreme zaken gebeurd. Ik heb inmiddels de ‘High Five’ geleerd en op bijgaande foto kunnen jullie zien dat me dat al aardig afgaat. Het gaat lekker op de training, waar ik inmiddels tot de ‘oudere jongeren’ behoor en ik gezellig met de anderen kan dollen en spelen. Ook in de buurt kom ik geregeld viervoetige vrienden tegen, waar ik vaak voor ga liggen, dan ren ik op ze af en soms ga ik daarna toch maar weer even voor ze liggen, vooral als ze met meer zijn. M’n baasjes hebben niet zo’n probleem met dat gedrag, alleen zijn ze er in dit jaargetij volgens mij iets minder gelukkig mee dan toen het zonnetje zo overvloedig scheen. Op een dag gebeurde er iets vreemds – er kwamen ineens allemaal vreemde voorwerpen de kamer in die her en der in de woonkamer werden verspreid. Kerstversiering noemden ze dat, en ik voelde aan m’n water dat ik nergens aan mocht zitten. Nou, dan doe ik dat toch gewoon niet, ik heb zelf genoeg speelgoed. Wat een goed gedrag, hè, kijk, dat zijn nou de dingen waar je je baasjes mee om je teen kunt winden – echt een aanrader, hoor.En ja hoor, toen kwam de dag dat er allemaal wit water uit de lucht kwam vallen; sneeuw noemden ze dat. Het was maar: ‘kijk, Ducky, sneeuw’, alsof ik wist wat dat was! Maar, toen ik eenmaal buiten was en wat onwennig door dat hoge witte spul de voortuin uitliep, begon dat rare natuurverschijnsel me toch wel te interesseren en al snel liep ik er de hele weg doorheen te rennen, met m’n neus als spoorzoeker in die sneeuw duwend. Later hoorde ik dat ik sneeuw in m’n oren had, maar dat was niet zo hoor, ik wilde alleen helemaal niet meer luisteren, ik had het veel te druk met dat nieuwe spul!Als letterlijke klap op de vuurpijl is er op de laatste dag van het jaar een heleboel herrie gemaakt in de buurt. Ik trok me er weinig tot niets van aan, totdat er ’s-avonds iets boven m’n hoofd ontplofte wat wel op een oorlogsbom leek – ja, daar schrikt natuurlijk iedereen van, dus ik ook. Maar, toen om twaalf uur het nieuwe jaar werd ingeknalt, heb ik me lekker als een idioot lopen aanstellen in de voortuin. Hoe harder het vuurwerk, hoe harder ik ging blaffen, keffen, loeien en hoe je het nog meer kunt noemen, met m’n mooie pluim in een krul over m’n rug. Ik weet nou niet of ik dol enthousiast was, hysterisch of onderdeel van het huilen met de wolven in het bos – zal wel een combinatie geweest zijn, maar ik was in ieder geval absoluut niet bang, en daar waren mijn baasjes wel heel blij mee, begreep ik, al had het wat hun betreft wel wat minder luidruchtig gemogen.
Nou, jullie weten weer wat – oh, ja, voordat ik het vergeet, ik heb mij in laten schrijven voor de Jonge Rashonden dag in Zaandam – ik hoop daar wat broertjes en zusjes tegen te komen en ik ben benieuwd wat ze daar dan van ons vinden. Verder ben ik heel nieuwsgierig wat jullie van al dat vuurwerk vonden, en hoop daar gauw iets over te lezen.Rest mij al mijn (half) broertjes en zusjes een hondsgoed, hondsgezellig en hondsgezond 2006 te wensen en dat geldt natuurlijk ook voor jullie baasjes.

9-10-2005 Ducky op Texel Veel goed zwemwater vind je niet in de buurt van Papendrecht, dus waar moet je dan lekker zwemmen? Ik had hier dan wel een paar keer vanaf een klein strandje een paar stukjes gezwommen, maar van het echte werk was het nog niet gekomen.De zee is natuurlijk ideaal, maar ja, niet naast de deur. Daarom zijn we op maandag, 19 september met z’n viertjes naar Texel vertrokken. Het was prachtig weer en naar later bleek hadden we de mooiste tijd van september uitgekozen voor onze midweek aan de zee. Op dinsdag hebben we bezoek gehad van m’n vrienden Joeri en Challenge, die ook nog op Texel waren; we hebben met z’n allen een gezellige boswandeling gemaakt. Op woensdag kwam voor mij de eerste kennismaking met de zee, en na een beetje wantrouwend naar die rare golven gekeken te hebben, ging ik met m’n voeten in het water. “Leuk hoor, door het water lopen, maar verder niet; wacht eens, de baas gaat de zee in; even erachteraan, want je weet maar nooit; hé, er wordt wat gegooid – eindelijk, daar is ‘ ie dan, m’n nieuwe tennisbal! Zo, die durft, ik ga ‘m maar gauw uit het water redden, want met die gevaarlijke stroming hier is het straks einde bal.” Ik moest alles uit de kast halen om m’n ronde vriend uit het water te redden, want de golven gooiden ‘m niet richting kust, maar wilden ‘m meenemen; met poten, nek en neus heb ik ‘m uiteindelijk op het droge gekregen, maar hij is zo groot, dat ik ‘m op het land maar niet onder controle krijg; ik wordt daar heel boos over en dat laat ik horen ook, maar hij trekt zich er niets van aan.Ik kan over die paar dagen vakantie een heel boek schrijven, maar dat wordt voor wie er niet bij was een beetje saai. Ik wilde in ieder geval even laten weten dat ik het reuze naar m’n zin heb gehad; ik ben elke dag in de zee geweest en op vrijdag ging ik uiteindelijk op eigen initiatief een stukje zwemmen; jammer genoeg werd ik teruggeroepen omdat die bangeriken vonden dat ik nog niet oud genoeg was om er alleen op uit te gaan.	Nu dus maar wachten tot ik volwassen en sterk genoeg ben!Ik heb trouwens ook gelijk geleerd om over een aankomende golf te springen; niet dat het elke keer goed lukte, maar ik snapte wel wat de bedoeling was; moeten jullie ook eens proberen: je gaat gewoon in de zee staan, je ziet de golf aankomen en de baas roept “ daar komt ‘ie hoor” (aandacht!) 1, 2, hup” en je hupt zo over de golf heen; reuze spannend, en weer iets om over op te scheppen bij je vrienden.Nee, als het aan mij ligt, heeft Texel mij niet voor het laatst gezien!! Een poot van Ducky en groetjes van m’n gezinnetje.

15-09-2005 Beste Anja, Beste Ans, Wat vinden wij het ontzettend jammer, maar wij moeten onze deelname aan de strandwandeling aanstaande zondag afzeggen.Onze Ducky heeft kennelhoest opgelopen. Ze was dan wel geënt, maar dat zegt niet altijd wat. Omdat ze zo gek is op honden, zal ze toch contact gehad hebben met een besmette hond, en dan is het zo gebeurd. Jammer hoor, want we vonden het een hartstikke leuk idee om met al die kinderen van Jonah en zijn harem een uurtje aan het strand door te brengen. Ducky is niet echt ziek en hoest ook vrij weinig, maar ze hoest wel. Hoe jammer we het ook vinden, we zouden niet willen dat ze familieleden aansteekt. We kijken nu dus maar uit naar het uitdelen van de stambomen in oktober, waardoor we in ieder geval Ducky’s nestgenootjes weer zullen zien. Als pleister op de wonde gaan we maandag voor een midweek naar Texel. Als we terug zijn, zullen we nog een verhaaltje voor de site sturen met hopelijk een leuke actiefoto van Duck bij de zee. We wensen jullie heel veel plezier met de wandeling en hopelijk hebben jullie een beetje gezellig weer. Groetjes, ook namens mijn moeder, broer en Ducky natuurlijk, en hopelijk tot een volgende keer. Silvia van der Worm Bijgaande foto’s wilden we jullie niet onthouden; tijdens Ducky’s eerste zwemles bij een (piepklein) strandje in de buurt vond ze zich al heel wat en ging ze gelijk door voor het diploma reddend zwemmen

Hallo Allemaal,Eindelijk, eindelijk een berichtje van Ducky. Graag vertel ik jullie mijn belevenissen in de eerste twee weken bij mijn nieuwe roedel in Papendrecht. (geschreven rond 20 juni, aangepast en ontvangen voor Jonahs site op 22-8-2005)

Toen ik daar aankwam, rende ik hard naar binnen, maar nadat ik rondgekeken had en inzag dat dit huis er aan de binnenkant heel anders uitzag dan dat ik gewend was, rende ik weer even hard terug naar de deur, maar die hadden die slimpies natuurlijk dicht gedaan. Ik heb geprobeerd door hard piepen en zeuren hen op andere gedachten te brengen, maar toen dat, net als in de auto, totaal geen effect had, ben ik daar maar mee gestopt. We zijn toen vrij snel weer weggegaan om speeltjes en botjes te kopen bij het tuincentrum, waar ik kennis heb gemaakt met konijntjes en voor een grote Spaniel op m’n ruggetje ben gaan liggen, wel zo veilig dacht ik.’s-Avonds zijn we nog op bezoek geweest in Rotterdam, bij mijn nieuwe vrienden Joeri de Labrador en Challenge de Border Terriër; dat was even wennen (van beide kanten).Toen ik dinsdag in beweging kwam zijn we gezellig wezen winkelen. Al die mensen die ik gezien heb, het leken wel honderd handen die me van alle kanten wilden aaien. Ik vond het allemaal geweldig, die aandacht en ik heb veel kinderen gezien; geweldig hoor, die kinderen, je hoeft niet zo hoog tegen ze op te kijken en ze zijn heel gezellig. Ik ben zelfs met een mobiele telefoon gefotografeerd, zo mooi vonden ze me.’s-Avonds ben ik naar m’n andere nieuwe vrienden gegaan. Duschka en Sharik, twee Cavalier King Charles Spaniels. Nou ja, vrienden. Duschka liet me links liggen en Sharik probeerde me duidelijk te maken dat ik zeer ongewenst was; je kan niet alles hebben in het leven, zal ik maar denken. Woensdag heb ik de markt in Rotterdam bezocht. Wat een drukte. Ik vond het toch allemaal wel wat griezelig, maar gelukkig werd ik de hele tijd gedragen en stopte ik snel met bibberen. Die man die door de luidspreker gilde vond ik maar niks; het draaiorgel was wel een beetje eng, maar ook snel leuk. ’s-Avonds heb ik kennis gemaakt met de dierenarts en die spoot gelijk een zootje troep in m’n oor; het deed me verder niks hoor. Donderdag ben ik de tuin maar eens gaan verkennen. Eerst even netjes op de vlonder en het straatje en daarna …. Bingo!! Racen en rennen door het gras, door de aarde, over de planten, achter het tuinhuisje. Dat was feest, alleen vreemd genoeg werd mijn race onderbroken en hing ik ineens anderhalve meter boven de grond; het mocht blijkbaar niet. En ik mag ook al de graspollen niet uit de grond trekken. Vrijdag ben ik in het buitenland geweest, ja, ja. Het plaatsje heet Baarle-Nassau en ik kon zomaar van Nederland naar België wandelen en weer terug. Die dag heb ik Belgisch bier ingekocht, maar omdat ik nog te jong ben voor alcohol, geef ik alles maar weg aan mijn roedelgenootjes. Ik heb in Baarle-Nassau m’n eerste restaurant training gehad. Niet dat het verorberen van koffie met gebak zo lang duurt, maar ik hoorde ze zeggen dat ze het langzaam gaan uitbreiden (ben benieuwd). Hierna heb ik een stukje van het Chaamse bos onveilig gemaakt. Zaterdag zijn we weer naar het winkelcentrum geweest en heb ik weer veel mensen gezien. Al die aandacht, ik kan er maar niet genoeg van krijgen, de rest begint al wel een beetje te zuchten, want die hoor ik steeds maar zeggen: “ja, leuk hè, ja, ze is oh zo lief, ze is 8 weken, wat zegt u? Het is een Canadese Retriever… (dat schijnt alweer 5 minuten uitleg te schelen).Zondag was een rustdag. Wel wandelingetjes gemaakt natuurlijk, maar verder heb ik zulke dagen ook nodig om weer een beetje tot mezelf te komen en alle nieuwe indrukken te verwerken.

Maandag, ik ben er nu een week en voel me al oh zo op m’n gemak. Vandaag op werkbezoek in Capelle a.d. IJssel geweest en gelijk een tante bezoek in die stad meegenomen. Tijdens visites gedraag ik me overigens keurig. ’s-Avonds ben ik weer bij die dierenarts geweest. Nu vond ik het niet leuk want ik heb een prikje gekregen en hoewel ik altijd stoer doe en bijna nergens bang van ben, heb ik nu toch wel met een piepje aangegeven dat ik deze actie wat minder geslaagd vond. Nou moet ik op 13 juli weer, maar ik ga daar toch eerst maar eens diepzinnig over nadenken. Dinsdag was de ultieme lange afstand test. Ik ben helemaal in Borculo (Gelderland) geweest, maar dat vond ik geen enkel probleem, hoor. Twee keer eruit geweest voor koffie, plasje en een spelletje en dan in de auto weer slapen. We zijn daar in zo’n verzorgingshuis geweest voor ouwetjes. Toen ik de hal binnenkwam begon zo’n verpleegster al gelijk te roepen dat ik welkom was voor een knuffeluurtje, dan zou ze met mij langs al die ouwetjes gaan; ik begin me af te vragen of ik niet een overdreven hoge aaibaarheidsfactor heb! Op de terugweg even weer in het bos lopen en ik doe lekker net of ik al 12 weken ben. Ik blijf niet veilig bij m’n roedelgenoten, maar ga op onderzoek uit en wacht een meter of 10 verder of mijn onderdanen me wel volgen. Ik hoorde ze onderling wel zeggen dat ik gauw het ‘hierkomen’ moet aanleren omdat ik anders niet los in het bos kan lopen, dus ik moet wel even op m’n hoede zijn; in ieder geval was het nu alvast genieten!’s-Avonds heb ik de buurkittens van 6 weken ontmoet, maar ik vond hen leuker dan zij mij. Eindelijk eens iemand die me niet leuk vond. Ze bliezen tegen me, maar ik vond ze toch wel schattig hoor. Woensdag was weer zo’n toppie dag. Ik ben met Duschka en Sharik naar de Kinderboerderij geweest. En hoewel Sharik nog wat lelijk deed (hij houdt nu eenmaal niet van pupjes, het was niks persoonlijks), voel ik de relatie groeien. Moet ook wel, ik ben straks een mooie vrouw met vier kerels om me heen…Bij de kinderboerderij heb ik me prima vermaakt. Ik heb hele grote varkens gezien en die moest ik toch eerst vanaf de arm zien, voordat ik op dezelfde hoogte naar ze durfde te kijken, en dat terwijl ze alleen maar lagen te slapen…Vlakbij was ook een weiland met paarden en ik heb drie pogingen gedaan om onder het hek door te kruipen, want tussen paardenbenen zitten leek me wel reuze macho, maar steeds werd ik er vandaan gesleurd, ik snap echt niet waar ze zich druk om maken. Ik was toch ook niet geschrokken toen ik (op de arm) aan de neus van een paard snuffelde (en hij aan het mijne) en hij ineens keihard proestte? Leuke dieren hoor, paarden. ’s-Avonds ben ik voor de eerste keer naar de training geweest. Heel leuk, vooral al die honden die ik daar gezien heb. Ik kreeg les, samen met een Friese Stabij en een Labrador. De Labrador was wat ruw en toen hij van me werd afgehaald ging ik mee, want m’n wang zat nog tussen z’n tanden; maar toen hij aan de lijn moest en de Stabij en ik nog even konden spelen, ben ik lekker bovenop hem gaan staan, voor straf! Ik moest natuurlijk worden geshowd aan de cursisten van de hoogste groep en toen ze allemaal om de beurt aan me moesten snuffelen, ben ik toch maar op de rug gegaan, want twee grote Labradors, een Berner Sennen, een Bouvier en nog meer van dat spul, dat was toch wel even een hele ervaring.

Donderdag kwamen er werklui, dus zijn we thuis gebleven. Ik kreeg tuintraining, aan de lange lijn. Ik heb toen geleerd waar de grenzen zijn en waar ik wel en niet mag komen. Ik hou me daar inmiddels al aardig aan, maar als ik het op m’n heupen krijg, vlieg ik toch lekker door de aarde. Nu hebben ze dat stuk weer gebarricadeerd, dus is dat wat lastiger geworden. Later in de middag zijn we in een natuurstuk “De Elzen” bij Dordrecht geweest en heb ik met m’n neus een konijnenspoor gevolgd. Alleen met “Ducky, kijk eens, lekkerrrrr!” was ik weer terug te krijgen; ik geloof niet dat jagen de bedoeling is…’ s-Avonds had ik absoluut geen zin om in de bench te gaan en te gaan slapen, en dat terwijl ik me vanaf het begin gewoonweg keurig heb gedragen. Ik heb gepiept, gekeft en ik heb zelfs pogingen ondernomen om een wolf na te doen. Het leverde alleen absoluut niets op dus ben ik er na drie pogingen en zo’n 5 minuten later maar weer mee gestopt.Op vrijdag kwamen Joeri en Challenge op bezoek. Nadat de tennisballen tevoorschijn kwamen (Challenge is ballengek), werd het feest en we hebben toch zo ontzettend gedold met z’n twee, dat ik ’s-middags op werkbezoek in Breda al snel doodop was en ze me naar buiten hebben moeten dragen. Na het ritje Breda-Papendrecht was ik trouwens weer volledig bij de pinken en klaar om kattenkwaad uit te halen. ’s-Avonds hebben we heerlijk in de tuin gelegen (ik dan) en ik denk dat ik me in die tuin toch wat beter moet gaan gedragen, want dit beviel me eigenlijk wel. s-Zaterdags heb ik, na eerdere vruchteloze pogingen, eindelijk m’n doel bereikt: ik sprong op de bank en voelde me er direct thuis! Alleen leek het of ik supersnel weer op de grond stond: raar hoor, ik mocht het niet; niet dat ik me daardoor laat weerhouden; later nog maar eens geprobeerd, maar ze hebben hier ogen in de rug!’s-Avonds zijn we op visite geweest in Maarssenbroek. ‘ Lekker de hele avond in de tuin, maar wel aan het riempje, want er stonden veel planten die niet zo gezond voor me zijn en ik kan nog nergens vanaf blijven; maar ik heb me toch wel vermaakt, hoor, met m’n speeltjes en m’n gisteren cadeau gekregen tandenborstelkluifje.	Het is zondag. Vandaag, 19 juni, zouden we naar Arnhem gaan waar ik een heleboel Tollers zou gaan zien. Maar het was zo ontzettend heet, dat er werd besloten dat het voor zo’n kleine kriel als ik nog ben, veel te warm was om die trip te maken en vooral om daar in het open veld rond te lopen, terwijl ik toch nergens aan mee kan doen. Eerst vond ik dat wel een beetje jammer, maar toen mijn nieuwe zwembad werd opgepompt en ze met water naar me begonnen te gooien, was die teleurstelling snel voorbij. Ik heb lekker pootje gebaad en kreeg door al dat water natuurlijk nog meer aandrang dan ik normaal al heb, dus ik heb ze lekker vaak van achter naar voor laten lopen. Machtig hoor, zulk personeel! Buiten het feit dat ze me allemaal heel lief en vrolijk (en gek) vinden, drijf ik ze ook wel eens tot wanhoop, hoor. Mijn ‘gekke 5 minuten’ zijn wat extreem, zowel in lengte als in daden.Nou, dit waren zo’n beetje mijn avonturen van de eerste twee weken. Ik hoop dat m’n broertjes en zusjes minstens net zo’n enerverende tijd hebben gehad als ik.