| Ik
ben Twirre Nova van het Zuweland en woon
met mijn moeder Bjutah Biene of Great Pleasure en nog wat meer mensen
en
katten die bij de roedel horen in een
huis aan de Vinkeveense Plassen.Maar
laat ik bij het begin beginnen.Ik
ben geboren op 11 april 2005 en ik ben als achtste van de negen pups
geboren.
Het was ’s morgens 9.45 uur toen ik het levenslicht aanschouwde. De
eerste
dagen heb ik alleen maar bij mijn moeder gelegen en geprobeerd zo veel
mogelijk
borstvoeding naar binnen te krijgen, net zoals mijn broertjes en
zusjes.
Slaaaapen deden we ook erg veel, ik weet ook nog dat mijn moeder zo
trots als
een pauw op ons was. Ik hoorde vertellen, dat zij door de tuin liep met
haar
staart recht omhoog en net zo galoppeerde als een paard, zo blij als ze
met ons
was. Nou over mijn moeder niets dan goeds, het was fantastisch: ze was
er
altijd voor ons. Ook over mijn zieke broertje heeft ze zich ontfermd.
En dat is
uiteindelijk toch fout afgelopen.Ik
weet ook dat er veel foto’s van ons werden gemaakt, elke keer hadden we
met z’n
allen weer last van dat flitslicht. Maar goed, dat hebben we maar
doorstaan, ze
waren allemaal natuurlijk erg trots op
ons en dan kun je wat van ze hebben. Na een goeie week had mijn moeder
bedacht
dat ze niet meer ’s nachts bij ons bleef slapen; dus wij kropen maar
wat
dichter bij elkaar en ook daar hadden we eigenlijk geen last van. Ze
gaf ons
genoeg te eten, wij waren tevreden en groeiden lekker door. Onze
eerste wankele schreden eindigden altijd in omvallen, ik werd er
doodmoe van en
viel er maar weer van in slaap, de rest deed hetzelfde. Na
twee weken gingen bij Diesel als eerste
de oogjes open, wat was ik jaloers. Gelukkig had ik het als tweede voor
elkaar,
maar ja toen keken er ook een heel stel andere blauwe kijkers mij aan
en was
het nieuwtje eraf. Vanaf
toen gingen we regelmatig naar het werk. We werden in de auto in de
bench of in
een krat gestopt en hadden met elkaar afgesproken dat we zoveel lawaai
als
mogelijk was zouden maken, nou ik zou denken dit is wel gelukt. Wij
hoorden ze
voorin zeggen, dat er wel een in doodsnood zou kunnen verkeren en dan
werd er
gestopt en naar ons gekeken, wij bleven dan wel even stil en er was
natuurlijk
niets aan de hand, maar we mochten er toch nog niet uit. Na
vier weken werden we achter tralies geplaatst, dit was een geheel
nieuwe
dimensie in ons bestaan, maar waarschijnlijk toch wel een goeie
beslissing,
want ze konden mij en mijn acht broers en zussen niet tegen alle onraad
beschermen, die we over onszelf af wilden roepen en het hele huis kwam
anders
ook onder onze plasjes en poep te zitten en daar liep je dan maar weer
doorheen
(erg vies natuurlijk!) Ook
hadden ze de tuin omcirkeld waar we wel er niet mochten komen, gelukkig
hadden
ze daar nog een losse boom met veel aarde erom heen, daar konden we
lekker
graven, dat mocht ook weer niet, dus
werd er gaas omheen gezet, maar natuurlijk de aanhouders winnen en op
een
gegeven moment zaten we met z’n vijven om die boom gekruld achter het
gaas. Als
iemand het in z’n hoofd had gehaald ons zo neer te zetten, dan hadden
we weer
het autoritueel ingezet, maar ja we hadden het zelf gedaan en dan is
het
natuurlijk heel erg leuk. Nadat
er zwaarder geschut was geplaatst, konden we er niet meer bij, maar
gelukkig
was er nog wel meer leuks te beleven. Ook
zijn we op een gegeven moment op een drijvend vlot gezet, we wisten
absoluut
niet waar dat voor diende, Maar
na een poosje daarin gezeten te hebben, mochten we er met z’n allen uit
en
gingen we het strand op, en als je wilde mocht je het water in, nou mij
niet
gezien. Ik weet nog dat Diesel, Spike en Ducky ons riepen hoe leuk het
was,
maar ik was daar totaal niet aan toe. Water te koud. Nat voetenwerk.
Hoe krijg
je je vacht weer in orde en nog wat meer nadelen die ik niet meer weet,
misschien was ik wel te bang. (maar dat geloof ik zelf niet hoor)Ook
weet ik nog dat wij op 3 juni op een mooie warme vrijdagmiddag ons
zwemexamen
hebben gedaan, iedereen moest laten zien wat ie kon, onze absolute
winnaar van
de middag was Ducky, zij zwom zomaar de grote plas op, je hebt
natuurlijk
altijd baas boven baas (de uitslover). Mijn grote broer Blitz vond het
ook
geweldig en wilde er nog wel een keertje in. We zijn uiteindelijk
allemaal
geslaagd.U
heeft nu een indruk gekregen van de eerste 8 weken van mijn leven. Maar
o ja,
ik ben ook nog een keer zoek geweest, ze hadden een deur open laten
staan en ik
ben dus lekker onder of door een hek heen gekropen en stond opeens
tussen de
auto’s op de parkeerplaats voor het huis. Toen ik daar stond en me
afvroeg, hoe
ik terug moest, ging dat niet meer. Toen ik werd gezocht en geroepen
kon ik ook
niet komen. Gelukkig hebben ze me gevonden voordat ik de weg op liep,
iedereen
leek wel geschrokken, maar zelf vond ik het ook helemaal niet leuk. De
laatste twee weken zijn omgevlogen en stonden ook in het teken van de
ziekte
van Tijn, maar ik mag nu in de grote
tuin spelen, lig met de warmte van de afgelopen dagen erg graag in de
schaduw
onder bomen, die ze daar gelukkig hebben en zwem elke dag. Elke dag
durf ik
iets meer, gisteren heb ik me uitgesloofd zeg, ik geloofde het zelf
niet. Ze
hebben me zo gek gekregen, dat ik elke keer van een surfplank (wat het
is weet
ik niet) afsprong en in het water relaxed achter mijn moeder aan ging
zwemmen.
Na twee rondjes weer naar die surfplank, waar ik weer op werd geholpen
en onder
aanmoedigingen sprong ik weer het water in. Jullie moeten het zelf ook
maar
eens proberen, het water was heerlijk. Ik
merk wel dat de zaken wat serieuzer worden, ik moet tegenwoordig elke
zaterdagochtend naar school. De school van Martin Gaus en daar praten
ze maar
en praten ze maar, ik lig me daar stierlijk te vervelen. Totdat we
gelukkig
naar buiten mogen en ik kan laten zien, wat ik allemaal geleerd heb. Ik
kon
vanmorgen merken dat mijn baas erg tevreden over me was. Ik zal de
volgende
keer wel eens een andere kant van mijn karakter laten zien. Tenslotte
ben ik
wel een Toller. Dit
verslag is voor Jonahs site geschreven op zaterdag 25 juni 2005.
|
